بِسْــــــــــــــــــمِ اﷲِالرَّحْمَنِ اارَّحِيم

Öncelikle şunu bilmemiz gerekir ki Rabıta düşünmekten düşünceden ibarettir. Eğer düşünmek şirk olsaydı bütün insanlar müşrik olurdu çünkü düşünmeyen insan yoktur. 

Allah’u Teâlâ ayette sadıklarla beraber olmamızı emrediyor. 

يَٓا اَيُّهَا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا اتَّقُوا اللّٰهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِق۪ينَ 

Ey iman edenler Allah’tan korkun ve doğrularla sadıklarla beraber olun. (Tevbe 119) 

Mevlânâ Hâce Ubeydullah Ahrâr Hazretleri bu ayeti şöyle tefsir ediyor: Sadıklarla iki şekilde beraberlik olur birincisi: Sadıklarla zahiri manada beraberlik yapmak; Onları ziyaret edip sohbetlerinde bulunmaktır. İkincisi: Sadıklarla mânen beraberlik yapmak kalbi bağlamaktır buda rabıta ile olur. (Reşahat: s. 356) 

Hadis-i şerifte buyrulduğu üzere: “Evliyaullah o kimselerdir ki, görüldükleri zaman Allah hatırlanır.” (Nesai, Es- Sünenü’l Kübrai Tefsir:180, no:11235, 6/362; Taberi, Cami’ul Beyan, no: 17723, 24, 25, 26, 6/575; Hakim-i Tirmizi, Nevadir’ul-Usül, sh: 140; Haysemi, Mecma’uz-Zevahid,10, 78) 

Rabıta kısaca mürşidin yanında olduğunu düşünmektir, mürşidini hatırına getirmektir. Başka bir insanı hele ki Allah’ın salih kulunu veya Peygamberimizi düşünmekten nehyeden bir yasak yoktur, ne ayetlerde ne hadislerde böyle bir şey bulamazsınız. Tam aksine Allahu Teala Peygamberini bile önceki peygamberleri düşünmeye, anmaya davet eder: Sad suresi 45. Ayette: 

وَاذْكُرْ عِبَادَنَٓا اِبْرٰه۪يمَ وَاِسْحٰقَ وَيَعْقُوبَ اُو۬لِي الْاَيْد۪ي وَالْاَبْصَارِ  Kuvvet ve basiret sahibi kullarımız İbrâhim, İshak ve Ya‘kūb’u da an, hatırla. Hemen 48. Ayette: İsmâil’i, Elyesa‘ı ve Zülkifl’i de an. Hepsi en hayırlı kullardandır. Buyrulur ve o peygamberlerin hatırlanması istenir. Neden vefat etmiş peygamberlerin hatırlanması isteniyor: İbret, manevi güç ve kuvvet olması için ve bunu neresi yanlış olabilir. 

(Peygamberi zikretmek ibadettir. Salihleri (evliyayı) zikretmek (anmak) günahlara kefarettir. Ölümü zikretmek (hatırlamak) sadakadır. Kabri zikretmek, Cennete yaklaştırır.) (Deylemi)