بِسْــــــــــــــــــمِ اﷲِالرَّحْمَنِ اارَّحِيم

Fahrüddîn-i Râzi ve birçok âlim buyuruyor ki: Tevbe suresinin 28. Ayetinde meâlen, Müşrikler necistir buyuruldu, yani bütün kâfirler pistir. Halbuki, Resûlullah “sallallahu aleyhi ve sellem” Allah beni temiz sulblerden temiz rahimlere nakletti buyurdu. (Tirmizi hadis no: 3607) 

Kadı İyâd, Eş Şifâ adlı eserinde Resulullah’ın nesebinin üstünlüğünü anlatırken şu mantığı yürütür: Peygamberlik makamı, insanlara rehberlik etmek için en yüksek şerefe sahip olmalıdır dolayısıyla eğer onun en yakın soyunda (anne ve babasında) bir küfür lekesi olsaydı, bu durum ona karşı olanların diline dolanır ve davetine gölge düşürürdü. Cahiliye müşrikleri bile Efendimiz’e her türlü iftirayı (sihirbaz, şair vb.) atmışlar ama hiçbir zaman “Senin soyunda şu kusur var” diyememişlerdir. Bu, onların da peygamber efendimizin soyunun “temiz” gördüklerinin kanıtıdır.

İsmail Hakkı Bursevî, bu konuyu “Nur-ı Muhammedî” (Muhammedî Nur) kavramıyla açıklar, der ki: Allah’u Teâlâ, kâinatı yaratmadan önce Efendimiz’in nurunu yaratmıştır. Bu nur, Hz. Âdem’den itibaren sadece “temiz” olanlara emanet edilmiştir. Tevbe Suresi 28. Ayette müşrikler için kullanılan “necis” (pislik) ifadesi ile Peygamberimizin nurunun barındığı “temiz kaplar” (ebeveyn) yan yana gelemez. İsmail Hakkı Bursevî’ye göre, o nurun geçtiği her bir ata, o nurun bereketiyle şirkten korunmuştur. (İsmail Hakkı Bursevî  Ruhul Beyan tefsiri)

Şuarâ 219. Ayet’i Kerime de, “Sen, yani senin nûrun, hep secde edenlerden dolaştırılıp, sana ulaşmıştır” buyurulmaktadır. Yine Buhârî, Müslim, Tirmizî gibi muteber hadis kitaplarında geçen hadis-i şerifte, “Her asırda yaşayan insanların en iyilerinden, seçilmişlerinden dünyaya getirildim” buyurulmuştur. Şu halde Peygamber’imizin ebeveyni bir tarafa, Âdem aleyhisselâma kadarki soyunda mümin olmayan birinin bulunması, bu Ayet-i Kerime ve Hadîs-i Şerife aykırıdır!..

Bir Hadisi şerîfte buyuruldu ki: Cehennem de en hafif azap, Ebû Tâlib’in azabıdır. (Sahih-i Müslim Kitâbü’l-Îmân Hadis no: 209) Ebû Tâlib’in azabı, azâpların en hafîfi olunca, Resûlullah’ın mübarek ana babası cehennem de olsaydı, azabın en hafifi, bu ikisinin azabı olurdu. Bu hadîsi şerîf te, bu bakımdan, ikisinin de mümin olduğunu göstermektedir.

Süleyman Çelebi’nin meşhur Mevlid kitabında, Âdem aleyhisselamın alnına konan tevhid nurunun nesiller boyu Resulullah’a intikal ettiğini söyler ki, o zaman Resulullah’ın ata ve ecdadının iman ehli olduğuna dair tabii bir inancın bulunduğu görülmektedir. Mevlânâ’nın Mesnevi’sindeki “Silsilâvî tâ be-Âdem dâr u bâb Peyg ü pençe behiştî bî-hisâb” beyiti de bunu ispat eder.