بِسْــــــــــــــــــمِ اﷲِالرَّحْمَنِ اارَّحِيم

Tâberi, Câmiu’l Beyân Te’vîli Âyi’l Kur’ân Tefsirin de En’âm 74. Ayet’ini tefsir ederken der ki: İbrahim aleyhisselam’ın babasının adı Azer değil, Taruh (تارح) idi.”

Kur’an-ı Kerîm’de Azer için kullanılan ifade şöyledir:

وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ لِأَبِيهِ آزَرَ
İbrahim babası Azer’e demişti ki… (En’âm Suresi 74. Ayet)

Âlûsî der ki: Eğer Azer öz babası olsaydı, Arapça belâgat gereği sadece “لِأَبِيهِ” (babasına) denmesi yeterli olurdu. İsmin ayrıca zikredilmesi, onun gerçek baba olmadığını; amca veya üvey baba gibi “baba” yerine konulan bir başkası olduğunu vurgulamak içindir. (İmam Âlûsî, Rûhu’l Meânî Tefsiri)

Arabistân’da amcaya baba da denilir. Arapçada “Eb” kelimesi amca için de kullanılır. (Celaleddin Suyuti, Ed Dürrü’l Mensûr, En‘âm 74. Ayet  tefsiri) (Fahreddin Razi, Mefâtîhu’l Gayb, En‘âm 74. Ayet tefsiri)

Şuarâ 219. Ayet’i Kerime de, “Sen, yani senin nûrun, hep secde edenlerden dolaştırılıp, sana ulaşmıştır” buyurulmaktadır. Yine Buhârî, Müslim, Tirmizî gibi muteber hadis kitaplarında geçen hadis-i şerifte, “Her asırda yaşayan insanların en iyilerinden, seçilmişlerinden dünyaya getirildim” buyurulmuştur. Şu halde Peygamber’imizin ebeveyni bir tarafa, Âdem aleyhisselâma kadarki soyunda mümin olmayan birinin bulunması, bu Ayet-i Kerime ve Hadîs-i Şerife aykırıdır, dolayısıyla Hz İbrahim’in babasının da Müslüman olduğunun delilidir.

Süleyman Çelebi’nin meşhur Mevlid kitabında, Âdem aleyhisselamın alnına konan tevhid nurunun nesiller boyu Resulullah’a intikal ettiğini söyler ki, o zaman Resulullah’ın ata ve ecdadının iman ehli olduğuna dair tabii bir inancın bulunduğu görülmektedir. Mevlânâ’nın Mesnevi’sindeki “Silsilâvî tâ be-Âdem dâr u bâb Peyg ü pençe behiştî bî-hisâb” beyiti de bunu ispat eder.